Category Archives: School

Catching up and UP Diliman

Standard

Mga taong WordPress!!! Namiss ko kayo. Ano ba yan. Nag-english pa ako dun sa huli kong post e SPG naman yung isang term dun. Iba kasi pag-English dahil stereotyped ng mga noypi na magaling, matalino, at may dating, di buh? So, nasa UP Diliman ako ngayon. Three weeks na din akong pumapasok at medyo okay naman. Maraming nag-iingles kahit sa labas ng classroom. Wala pa naman akong naririnig magconyo at kung meron man makikipagsabayan talaga ako. Kala ba nila they are the only ones who can make salita in conyo? Tita Krissy trained me well kaya. Hahahahaha! And now ko lang nalaman na we’re so near pala sa Areneo. Hohohoho! Madami talagang matatalino. Malalaman mo agad pag nagsalita sila. Lahat naman. Nakakaintimidate lang. Pero aayusin ko dito. Nandito na rin lang naman e, hindi ko pa ba gagalingan? Pero nakikiramdam pa rin ako sa mga klase ko. Di pa ako all out na beastmode. Wala akong beastmode by the way. Mabait ako.

Napag-usapan na rin lang naman ang English e may requirement kami sa English 1. Oo, English 1. Yun kasi yung nagrant kong class sa Computerized Registration System (CRS) ng UPD. Ayokong mawalan ng subject kaya di na ako nagprerog. Sa mga di po nakakaalam, ito po yung meaning ng prerog, ito yung process nya, at ito yung tips ni Ate sa tumblr tungkol sa enrollment as a whole. Labasan daw sya ng hidden talent. E wala akong talent. Next sem pa ako magkakatalent kaya yun. Go lang ako ngayon. Journal sya, online. Blog-ish yung type kaya dito na rin ako sa WordPress gumawa. Bisitahin nyo naman guys minsan. English sya. Hindi nga ako sanay e. Iskronicles yung pangalan nya. Booooom! Play on words di ba? Hahahaha!

Mabait yung prof ko dun. Maganda din. Hihi! Si Ma’am Mirasol. Kilala nyo ba sya? Mababait lahat ng prof ko ngayon. Maswerte nga ako e. Hindi lang ako medyo nagsasalita sa klase. Shy ako e. Hihi! Wala din akong required na General Education (GE) subject ngayon. Makikipag-agawan ako ng slots sa mga susunod na sem.

Nag-iisip pa ako kung magshishift ako. B Library and Information Science ang course ko e. Hindi pamilyar ‘no? Takbuhan sya ng shiftees and transferees. Ang alam ko marami ang pumupunta dito na galing Eng’g. Pero kahit ganun no. 1 pa rin ang UPD sa board exam ng mga librarian! Ang daming topnotcher! Okay ba akong librarian? O magshisift ba ako dahil iba ang sinasabi ng society na astig? O dahil iba ang expectations ng mga tao kaya I need to leave? Mas maganda bang pakinggan ang Engineer kesa sa Librarian o di kaya Archivist? Iba kasi ang nakaset sa utak ng mga tao. May nabasa nga ako e. “Nag-UPD ka pa e Educ lang naman.” Wow ha. Edi kayo na ang magagaling. Pero naapektuhan pa rin talaga ako ng mga comment na ganun. Marami din kasing magshishift out samin kahit pa kami ng mga blockmates ko ang “first considerable block” ng School of Library and Information Studies simula nung itinayo sya. Oo, una kami. Ever. Thirty one kami ngayon. Konti lang ‘no? Pero apat lang sila last year. Hahahahaha!

Ang dami kong dapat pag-isipan. Sobrang dami. Payuhan nyo naman ako. Medyo mahirap din kasi. Okay naman ang mga magulang ko dito. Pero naguguluhan pa rin ako. Tanginsss naman oh. Ang cruel ng societal norms.

P.S. I’ll write soon here.

P.P.S. DO CHECK OUT “Iskronicles

d29e357ea5ef3ed8fb1c4ee0bb189c3b

Selflessness (credits to Earl E. Bolivar)

Advertisements

Parol: gumawa ako, bumili ka!

Standard

Yung totoo?

parol 3

Last week, nainis ako dahil may balita si ma’am. Gagawa daw kami ng parol. Biglaan. Kulay pula daw at madami pang specification. Habang yung iba kong kaklase ay tuwang-tuwa at masigasig na nakikinig sa kanyang explanation, ako naman ay nakayuko at halatang nayayamot. Ang totoo’y nagmumura ako sa loob. Tumakbo ang maraming tanong sa isip ko. Saan ako kukuha ng kawayan? San ako magpapagawa ng buntot? Wala na naman akong pera ngayon. Bumili na lang kaya ako ng gawa na?

Naiinis talaga ako kapag gawaan na ng parol. Last year kasi, pinagawa kami sa school. Bayanihan kami ng mga kaklase ko. At noong huli’y deformed ang parol ko. Ang saya! Pero atleast nakagawa ako.

At ngayon, ito. The same situation. Gagawa na naman ng parol. Nakapagproduce ako. Ayos. Hindi deformed. Medyo ayos. Maganda kapag malayo pero kapag lumapit na, no comment. Medyo masaya naman ako sa result. Agad kong inabot sa adviser namin. Todo sabit naman agad sa harap ng room. Ang sarap sa pakiramdam.

Pero binabalot ng kasinungalingan ang mga parol na yun. Ang mga nakasabit na parol. Early that morning, una na naman akong dumating mga 6:00. May dumating akong kaklase, dala niya yung parol niya at wala pang buntot. Siya rin yung kaklase kong nagtext kagabi ng “Ipaggawa niyo naman ako ng buntot, loloadan ko. Please!” At mukahang walang tumugon sa text niya. Hindi pa rin kumpleto ang parol niya. Sabi niya bibili na lang daw siya sa labas. Baka daw ipinagbibili. I agreed kesa naman kulang ang parol niya. Lumabas at bumalik din agad. May dalang parol. Bumili!

Again I agreed kahit mali. Wag na lang daw sabihin. Ano pa nga ba.  Dumating na ang mga tao. Napansin yung parol niya. Maganda daw. Banat na banat. Malamang, binili e! Ang sabi naman niya tumulong daw ang nanay at tatay niya sa paggagawa. Napapamura na lang ako. Unfair!

Ano pa nga bang maggagawa ko. Naipasa na. Sumang-ayon ako. Bigti na!

Kaya kayo, kapag pinagagawa ay gumawa kayo ng sarili niyo.

P.S. Nakapagproduce ako ng parol. Ako ang gumawa? Ewan. Nagpagawa ako? Secret. Bwahahahahahaha!

Hustisya! Kailangan ko ng HUSTISYA!

Standard

Guys, kuyas, ates at kung sino mang naabot ng mensaheng ito, kailangan ko ng inyong tulong! Nakidnap, tinangay, sinilid sa sako at dila sa napakalaloy lugar kung saan hindi ko makikita ang pinakamamahal at iniingatan kong NOTEBOOK! Waaaaaaaaaah!

Huli ko siyang nakita nung Lunes ng hapon sa ilalim ng upuan ko. Lahat kasi ng mga ginagamit kong gamit ay ang tambayan ay ang maalikabok na ilalim ng upuan ko dahil sa katamaran kong ipagsasaksak sila sa bag ko. Tuwing matatapos ang isang klase ay ganun ang gawain ko at sa hapon ko na lang inilalagay sa bag. Tanda-tanda kong iniligay ko ang greeng notebook na yun sa bag ko! Tandang-tanda ko talagal! Pero kinagabihan habang naghahalungkat ng bag at nagtatanggal ng basura ay hindi ko siya nakita dun. Hinanap ko, as in todo hanap talaga. Nang napagod ako ay nanalig na lang akong naiwan ko talaga siya classroom.

Maaga akong dumaring sa room, 5:50. Ako pa lang ang tao at madilim pa. Naghanap ako sa upuan, cabinets, lalagyanan ng gamit namin, at sa table ni Ma’am. Pero wala! Wala! Noong dumami ang tao ay nagtanung-tanong ako. “Hiniram mo yung notebook kong green? Yung may mga kwento?” Walang umamin, walang nakapansin! ” Ilabas niyo na naman ang notebook ko! P-u-t-a-l-i-t-t-l-e-m-o-r-e na yan! Mamatay na ang kumuha nun!” Inis na inis na ako dahil hindi ko siya makita. Huhuhuhuhuhu! 😥

Bakit ba mahalaga yun? Bakit ha, bakit? Kasi nga yun ang notebook na pinagsusulatan ko. May ilang feature na akong na naisulat dun na humanap pa akong ng ‘pinanghugutan‘ tapos mawawala lang! Bukod dun nandoon din ang draft ko ng iba pang sinulat ko noong summer. Ang mga sama ng loob, kabaliwan at ang karugtong ng estorya ni Tina, ang babae sa tapat! Nakakapang hinayang ang pagpiga ko sa utak ko para lang maging letra ang mga thoughts ko pati na rin ang mga day dreaming scenarios.

Ang totally wasted na notebook na yun ang naging karamay ko sa tuwing tinatamaan ako ng topak at kinakati ang mga kamay ko na gustong-gustong magsulat. Isa yun sa mga dahilan kong bakit ako nagsimulang magblog. Dahil nawili ako sa pagsusulat dahil niya and I craved for more! Nakakamis ang laspag niyang look dahil sa dami na niyang pinagdaan. Kasama ko siya sa school based training para sa Journalism, sa Division School Press Conference noong nakaraang taon pati na sa mga panahong walang kuryente at gusto kong magsulat. May ilang “Masterplan” din akong isinulat sa kanya na para sana sa School Paper namin kaso nawala naman siya. Ninakaw, namissplace, nawala!

Kabilang sa mga produkto niya ang ” Si Tina sa tapat“, “Kaibigan (Ang sarap mong chop-chopin at itapon sa bangin!)“, “Experience is the Best Teacher“, at “Triumphs of a staffer“.

Kaya nananawagan ko ako sa mga may mabubuting loob na makakakita sa kanya, maring icomment niyo na lang po ang kinaroroonan niya! Maraming salamat po! Sa mabuting magbabalik saki ay ipagpapray ko po kayo! At kung sino mang nagnakaw nun huwag na huwag kang aamin dahil MAGHAHALO ANG BALAT SA TINALUPAN! 

Hindi laging panalo!

Standard

Wohhhh! (sabay pawi ng pawis sa noo). Natatae akong parang ewan noong natapos. Noong natapos na ang ilang linggo kong pinaghandan. Naiiyak ako. Naiiyak ako naghalo ang emosyon. Parang rainbow, parang tae. Sumasabog ang at baho ng pagkatalong bumabalot sa kinauupuan ko. Nakaka-disappoint.

Nagbasa pa ako at nagrefresh ng mga nireview namin. Sasabak sila kami sa Division Pantas-Agham. That’s right folks, science contest. Patimpalak ng Dibisyon ng Silangang Mindoro para sa agham. Noong August 10. Sa mga panahon ng pagrereview namin ay lagi akong nagbibirong matatalo kami. At leche, nagkatotoo naman ang mga pahaging ko. Unti-unting bumaon sa utak ko na wala ng pag-asa noong sinabi na noong teacher na nagtie-break samin ang “And the correct answer is D“. Sa mga sandaling yun ay parang dinudurog ang puso ko habang nakaupo sa upuang para sa kaliwete sa dulo ng bagong room na yun. Nagslow-mo ang pagtingin ko sa mga kapwa ko contestant. Tama sila, mali ako. Naeliminate ako, sila hindi. Pasok sila.

1151001_607428272635674_1296453930_n

Division Pantas-Agham 2013

Yung mga hindi na kasali, lumipat na sa likod“. Napilitan akong tumayo at tumingin na lang sa mga kalaban ko mula sa malayo. Nakakapanghinayang.

Natapos ang laban. Ang torture. Nakapasok ang kaklase ko sa top 10. At ako’y hindi magkamayaw sa pagbati sa kanya. Para kahit papano’y maitago ang lungkot, ang inggit. Nakipagkwentuhan ako pagkadating sa quaters namin. “Pang-ilan ka?” Yan ang laging pangbungad ko sa ibang contestants. Naghahanap ng karamay.

The moment of truth came, the awarding ceremony began. Kahit na alam ko pang wala na akong dapat asahan ay matindi pa rin akong nakinig sa mga announcements. “Grade 8, 3rd place, Joshua Abante!” Nanalo ang kapatid ko na nagbunga ng mga nakakainis na comparison. “3rd year, Julius Abante, hindi ka kasali! Bwahahahahahaha!” Ganyan ang parating sakin noong unti-unti ng umakyat ang mga nanalo sa 3rd year. Nakakapang liit. Para akong sinisilaban.

Pero, wala naman akong magagawa dahil hindi inabot. Bitin ang effort. Ibaon sa utak na laging may next time. Wag mang hinayang dahil sakin na kasalalay ang results.

Ang kapatid ko! Panalo! Wooooooh!

Ang kapatid ko! Panalo! Wooooooh!

First Periodical Test (How it was it for me?)

Standard

(Ang babasahin niyo pong ito ay ang nagsilbing pangpalipas oras ko sa kasagsagan ng aming FIRST PERIODICAL TESTS, Day 1, August 1, 2013. Sinulat ko ang mga ito sa scratch na papel.)

DSC03811

Ito yung scratch na sinulatan ko.

DSC03812

A closer look. Ang pangit ng sulat ko. Bwahahahaha.

May naka-obob. Dalawa sila. Siguro madali o kaya  nama’y mahirap ang exam. Tahimik. Nakakapanibago. Nagalit kanina si ma’am. Huwag na raw kaming maglinis bukas, sa isang buwan, kahit kalian. Hay, buhay nga naman. Ang simple na nung gagawin, hindi pa magawa. Parang mga retarded. O baka naman talagang hindi mapigilan ang mga mababahong bibig na yan tuwing umaga kaya hindi nakakapaglinis! Awan, magulo.

Maaga akong dumating kanina. 2nd to arrive. Balak kong magreview dahil unfortunately nawalan ng kuryente sa aming mumunting barangay kagabi. Madilim kaya nawala ako sa mood na magreview. Nagkaroon naman pero sa dami ng hindi ko naintindihan sa TLE ay dun naubos ang oras ko. Isang chapter lang ang nabasa ko ang the rest is history. Nakapagbasa pa ako ng slight kanina. Tumatak naman ng bahagya.

E di yun nga, tahimik, galit si ma’am at natapos agad ako sa unang test. Ang balak ko kasi ay ako na lang ang maglilinis nung ikinagalit ni ma’am, yung kalat dun sa may lalagayanan ng mga walis. Kaso may naunang tumayo. Tama si ma’am, nakita na namin pinabayaan pa namin. Nakita ko yun pagdating ko. Sabog ang basura. Kahit kakaunti yun, sabog pa rin yun. Ang tanga-tanga e. Umandar ang kairresponsibilihan sa utako ko. Sabi e, “di naman ako cleaner ng room ngayon”. Pero mali pa rin yun. Maling-mali.

Dumami ang naka-obob. Tapos na? Puyat? Malay ko. Mahirap nang umimik sa ganitong panahon.

8:00 A.M

Round 2. Exempted ako.

8:18 A.M.

Naglinis ako. Tahimik na pagwawalis at pagdadakot. Dalawa kami. Kasama ko yung babae kong kaklaseng exempted din. Nagwalis ako sa corridor, hagdan at malapit sa CR. Tuloy pa rin siya sa paglilinis, nasa unahan ko ngayon, nagpupunas, Masyado ‘tong masipag. Nagwalis, nag-ipon ng tubig, nagdilig, nagpagpag ng basahan, tapos ngayon naman ay nagpupunas.

Alam ko naming sarcasm at galit lang si ma’am kanin. Kaya nga naglinis kami. Kahit papaano’y nabawasan ang dumi.

______________

Anim ang tulog. Ano bang ginagawa ng mga taong ito sa gabi? Ang alam ko’y natigil at humupa na ang e-book fiesta ng mga babae. Wala naman kaming assignment kagabi kundi ang magreview. Halos lahat naman ng teachers na may test ngayon ay nagreview. At yung isang test ay naitest na naming dati/ Yung totoo lang talaga. Nakikipag-puyatan sa girlfriend o boyfriend? Hayahay!

8:49 A.M.

17 ang tulog.

8:55 A.M.

Okay. Everyone wake up. Review your work for five minutes”,sabi ni ma’am.

11:05 A.M.

Tapos na ako sa Math. Hindi ko akalaing nakakaTANGA kapag walang aral. Boom! Nakakapagsisi ang hindi pagrereview.

11:43 A.M.

TAPOS NA! SA WAKAS! UWIAN NA!

I’m back! (saglit lang ako!)

Standard

Madaming nangyari simula noong huli kong mabisita ang blog kong ito, ang iga at tuyo kong blog. Linggo na ata ang binibilang e. Hindi ko na alam ang mga happenings. Wala na rin gaanong bumibisita rito dahil wala namang bago. Magkwekwento na lang ako. Ang dami kong gustong ikwento.

Kahapon, July 12, nag-administer ako, ahhhh nagpaboto na lang sa madali’t sabi para sa annual club officer elections. Kabilang ako sa mga namalat sa kakabanggit ng mga boto dun sa kaklase kong nagtatally ng results. Ang bilis ko daw magbasa. Gusto na kasi agad matapos dahil wala kaming klase pagkatapos. Hindi ko alam kung asang lupalop ang Chemistry teacher namin. Ang sabi lang ay wala daw siya. Ayos naman ang daloy, magaan kahit na yung mga Grade 8 ay kung anu-anong sinasabi habang nagsusulat. Maingay pero hindi gaano. May mga papansin pero ayos lang. Mabuti na lang at hindi kami natoka sa last section. Kaya nga pala ako nagpaboto hindi dahil Supreme Student Government (SSG) officer ako kundi hindi ako tumakbo. Hindi ako nangampanya, nangbola, nangako, nagbiling iboto at ang mga karaniwang ginagawa ng mga candidates. Nagpakabusy na lang ako sa pagcriticize sa kanila at pagbabasa ng mga libro.

Umaga yun nangyari kaya’t pandalas ang mga SSG officers sa paglalabas ng results. By lunch break may result na. Usually kinakabahan ako dati kapag ganito, ngayon hindi na. Hindi ako kasali e, hindi ako napepressure na manalo o matalo. I didn’t even bothered to look at the results. Wala lang. Nakakatamad. Sa nalaman ko, di naman ako kasali.

———-

Naging active na rin ako sa pagbabasa at pagpapahiram ng libro. Ako (in a way) ang nagsimula ng rebulusyon ng mga libro sa room. Pahiram dito, pahiram doon. Nagrerevolve ang mga libro ko sa mga kaklase ko. Ang dami-dami nang humahawak sa kanila. Parang lalong lumalala ang kondisyon nila. Pero ayos lang yun nabasa ko na naman ang mga iyon. Hindi ko parin nabibili ang mga librong inerekomenda nina Master Steno at Kuya Adrian noong sa “Usapang libro“.Kahapon nga lang ay may nawawala daw na libro at akin yun. Mag-iisang linggo na yun sa kaklase tapos biglang nawala. Hindi ako nakaramdam ng galit kasi nga nabasa ko na yun ang akin lang ay gusto ring mabasa yun ng iba kong kaklase para makapagkwentuhan kami. Kaso, nawawala nga. Hahanapin pa daw.

Nadagdagan ang libro ko nung July 7. Hindi na kay Sir Ong ha. Kay Ramon Bautista na at Eros Atalia. Bili ko yun dahil wala na akong mabasa. At tsaka regalo ko na sa sarili ko. Hindi niyo (bloggers)  alam na birthday ko nung isang araw. Bwahahahaha. Ipagkalat ba naman? Yung kasi ang main goal ko nung pumunta ako sa siyuda nun, ang makabili ng bagong libro. Naubos na naman ang pera ko!

———-

Eh di bale birthday ko nga noong isang araw, hindi ko sasabihing noong July 10. May bumati naman kahit papaano. Ang mga kaklase ko (syempre), ilang teachers, at ilang mga nakaalala. Ayos din naman. May nagbigay ng cake (dalawa), presto, oreo at panyo. Wagas  bumati yung iba kong kaklase maya’t maya. Hindi nga pala ako nasurprise dun sa cake. Nakita ko kasing dala noong isa kong kaklase yung isang cake papasok tapos yung isa naman ay nakita kong isinususok ng bestfriend ko sa locker. Wa epek ang mga paepek. Nyahahahahaha!

Dati kasi ang hinihingi kong regalo sa bestfriend ko ay libro. Tapos biglang cake? Nagrereklamo siya, hindi ko tanda ung bakit. Siguro dahil di ako nasurprise. Sinabi niya kung magkano yung cake and blah,blah, blah. “Kung ibinili mo gang libro yung 400 pesos o kaya ipinangload mo sakin eh di matutuwa pa ako! Gusto ko ng libro!“, yan ang sinabi ko. Mahilig kaming magpikunan. Sa huli ay kinain din at nag pasalamat din ako.

———-

Hay ang dami nang nangyari at mas madmi pang mangyayari. Ito na lang muna at gagawa pa ako ng madaming gawain. Kamust na kayo? Kwento kay dali!

Comments? Puna? Violent Reactions? Go lang!

Ang hirap maging estudyante

Standard

Nagbukas ang mga pintuan ng mga paaralan. Laging rush ang mga tao lalo na ang mga estudyante. At sa kasamaan palad ay isa ako sa kanila. Naging busy ako, sobra. Hindi ko inaasahan na sobrang daming gawain “pers day” pa lang. Pero wala naman ako magagawa. Kaya sumunod na lang ako sa daloy ng buhay.

Pero hindi lumuwag ang mga gawain. Ang mga assignments nasundan ng mga report, presentation, quiz at ang walang kamatayang responsibilidad. Eh estudyante eh. Kasama na yun sa package. Dahil din dun ay madami akong hindi nagagawa na gustong gusto kong gawin. Isa na dun ang mag-update ng “kaEwanan” sa blog ko. Siguro ay lalo nang natigang at nabored ang mga mambabasa.

Noong isang weekend sana ay pipilitin kong makapost kaso biglang nagbigay ng project si Mam Chemistry. First week of classes may project na!? Masaklap pero totoo. Nasusura ako. May mga teacher pang kung magpagawa ng assignment ay isang oras na sultan, no. 1 pa lang yun. Kinakaya kahit nakakapagod.

Nami-miss ko ng basahin ang mga blog ng mga inaabangan kong bloggers. Sina Ate Zezil, Kuya June, Master Steno, at sobrang dami pang iba. Ang hirap pa lang magsulat kapag maraming iniintidi. Nakakawindang.

Pero masaya rin naman nasa paaralan, kasama mo ang mga kaibigan at mga kaklase mong mga baliw. Laging may tawanan, murahan, hingian, hiraman, asaran. Lalo na para sa kanila dahil muling pinayagan ang mga yagit na estudyante na magdala ng kanilang Brand New, 2nd, 3rd, 4th at laspag na mga cellphone. Sabi daw eh privilege ito ng mga estudyante. Kaya naman maya’t maya ang hawak ke Nokia, Samsung, Cherry Mobile at “no name” para mag GM (group message). Hay buhay.

Kailan kaya ulit ako makakapost? Sana malapit na. Salamat po sa mg nagtitiyagang basahin ang blog kong ito. Mabuhay ka!

Ang mga larawan kong ito ay kinuha ko lang sa Facebook at wala pong klase sa mga oras na ito. Walang magwiwild.

296106_274393916039145_1142127315_n

Ang mga walang magawa sa buhay.

1006656_562132547158519_952908662_o

Ang mga naggagawa report. Wag mang husga, nirush yan.

997722_562132327158541_496783492_o

Ang mga pasikat.

1004261_562132877158486_289980636_o

Ang masipag (daw?).

997950_562132420491865_664046345_o

At hindi mawawala ang tulog, stressed, may sakit, at tinatamad lang.

 

Geo Marine Science Camp 2013 (The Best!)

Standard

Ilang araw din akong nawala sa aming bahay. Nagpunta sa lugar na di na rin iba sa akin, ang Barangay San Isidro o White Beach para sa mga turista. Ang daming beses ko nang nakapunta rito lalo na tuwing summer. Naliligo sa dagat, kumakain, nag-aabang ng artista. Pero ngayon pumunta ako dun dahil sa mas malalim na dahilan, para matuto. Umatend ako ng Science Camp. Hindi lang basta Science Camp kundi Geo-Marine Science Camp. Mga ates at kuyas ng DOST-SEI, UP-MSI at UP-NIGS ang maypakana.

535675_4681724489723_1070209125_n

Expectations nung una kong narinig? Boring, puro lecture, presentations, at wala akong magiging kaibigan. Honestly yan talaga ang first impression ng isang tulad ko na sobrang bilis mabagot tulad ni kuya Bagotilyo. Wala magawa eh masyadong tamad kaya yun ang first impression, pasensya. Pero nakaramdam ako ng kakaibang excite (Oh ha!) nung alam kong pinili ako kami. Kaya nga nagresearch ako kahit papaano, warm-up kung baga.

Pag karating namin binigyan kami ng bag. At wag ka customized pa, pasadya yata tapos nakalagay ang pangalan at school sa likod! Ang daming gamit sa loob nandun na rin ang programs at lahat ng mga kailangan. Una pa lang pasabog na! Sa accomodations naman, Perfect 10! Hindi masyadong masikip yung tipong tama lang para sa 8 tao. Masarap ang pagkain at may music pa habang kumakain. Astig ang organizers!

Marine Camp

Lectures? Sobrang saya! Hindi lang plain “Blah,blah,blah,blah,blah” ang mga speakers dahil ginagawa nilang interesting dahil ng mga laro. Katulad noong “You are what you eat” na may participation ng lahat. Naassign akong zooplankton at sa kasamaan palad nakain daw ako ng isda kaya *swooosh* tanggal na agad ako. Patayin ba naman agad? Ganito ang daloy nun, binigyan ng papel ang mga tao tapos ipoportray nila yun halimbawa ay dinoflagelates, tahong, human, etc. Dun sa mga hindi nakakagets ay amin na lang yun. Basta ipinapakita dun ang effects ng red tide. Imagine niyo na lang. Masyadong mahaba kung ikukwento ko.

Perstym kong makagamit ng GPS sa Marine Camp. Isinalang kasi agad ako ni Kuya Patrick sa hot seat eh. Pressured ako dahil baka magmukha akong *ubo* tanga. Bukod pa dun ay wala akong pangbayad sa GPS kapag nasira ko. It was a learning experience naman. Sila naman ay humawak kay baby Infinity na kasindakdak ay Php 1.2 m na ang mga hapon ang maintenance officers kapag nasira. Nakita rin namin ang sikat na si Plankton ng Spongebob Squarepants na isa palang “copepad” ayon kina Kuya JK.

Tinuruan naman kami nina Mam Alette and friends (pasensya na po at ako’y nalilito  sa mga pangalan) ng basic ng snorkeling na isa sa major contributor kung bakit nadagdagan ang layer ng maitim kong balat. Wala eh, masaya eh kaya tiis muna sa kulay. Wa epek yung sunblock ni kuya Gelo.

Yung sunod na araw ang araw na natusta na ako nang todo. Maghapon ba namang nasa dagat ay ewan ko na lang. Perstym kong lumangoy ng malalim sa coral exposure namin. Inam ang lalim eh yung tipong sobra talagang lalim. May mga nagpahila na lang nang nagpahila sa facilitators tulad namin. Ang sarap kayang tumingin sa ilalim ng dagat lalo’t matalino, mababait, magaganda’t gwapo ang mga facilitators mong kasama, try mo!

Nakakahawa ang saya ng mga facilitators. Halatang ang tagal na ng kanilang pinagsamahan. Parang ang dali nilang mapasaya pero pag nagsalita na, ay wag ka alam na alam na matatalino. Madali pang lapitan at kalog. Yan ang maganda sa mga facilitators!

941652_622519071111424_1765094648_n

With UP-MSI

Geo Camp

Ang 2nd part ay ang Geo Camp na punong-puno ng games. Ang daming icebreakers. Gusto ko rito yung pag eemploy ng badge system. Mas magiging competitive ang mga participants at madami pang chances para mag-earn nito dahil nga sa dami ng activities. Ibig sabihin kailangan mong nakinig lagi at magparticipate kong ayaw mong mapag-iwanan ng iba. Thumbs up Geologists!

Geology? Unang pumasok sa average kong utak ay bato. Igneous, sedimentary, at metamorphic rocks. Buong akala ko bestfriends na kaming apat, yun pala mga adress lang nila ang alam ko. Probinsya at lugar nang kapanganakan. Akala ko matagal na naming pinag-aralan ang mga bestfriends ko sa earth science namin yun pala wala pa sa kakaunti. Bakit ko nasabi? Ay dun pa lang sa presentation ni Ate Tatum ay lugaw na ako eh. Sobrang daming kailangang alamin. Noong mga panahong naglelecture siya ay batong-bato na ako dahil sa mga bato. Sinabi ko na lang sa sarili kong, “HOY, sumulat ka! Nakakahiya ka kapag nakatulog ka ngayon, malapit ka pa naman sa unahan.” Pero it paid off naman kahit papaano. Nakascore ako ng 14 sa exercise at madami akong natutunan. Wag niyong pansinin yung score dahil mag-isa lang akong nagsasagot na paminsan-minsan ay tumitingin sa katabi *evil laugh*. Karamihan sa kanila ay groupings all the way (napansin ko lang ha).

Madami din akong natutunan sa identification of minerals kahit litong-lito talaga ako nung simula. “Ano daw?” (habang nakakunot ang noo), ang nasabi habang nagpapaliwanag si Kuya Dale o Jeremy ata yun (magkamukha sila para sakin). Pero nanalo naman kami sa nakakastress na flow chart na yun kahit papaano.

Sa field activities naman ay nagustuhan ko yung sand appreciation dahil nahawakan ko ang Spain at unfortunately nakita lang ang Hawaii. Buhangin yung tinutukoy ko ha. Thanks Ate Tatum! Nga pala ewan ko pero na-aastigan at nababaitan ako kay Ate Tatum. Bukod kasi sa paglilibre niya sa amin ng halo-halo (napasubo yata siya dahil medyo mahal) ay gusto ko yung dedication niya sa pagtuturo samin. Ang hahaba pa mandin ng mga natotoka sa kanya.

921080_3002807247252_240614292_o

Field Activities with UP-NIGS

May secret love team din pala. Ang galing niyo hindi ko nahalata yun ah. Ate Pammie at Kuya Justine ha. Hahahahahahaha. Sa Facebook ko lang nalaman. Bakit di kayo sweet? Hindi ba ako ganun ka galing mag-observe o pinili niyo wag maging showy? Hindi naman nakakagulat dahil bagay sila! Naks!

oOo

UP-MSI binago niyo ang tingin ko sa harapan ng bahay namin. Nagkaroon ako nang mas malalim na kaalam at pang-unawa sa mga childhood adventures ko sa mga batong lumilitaw kapag low tide sa tabing dagat namin. Gusto ko itong pangalagaan dahil madaming dumadagsang basura sa aming lugar. Patuloy na umuunti ang mga nangingisda sa amin. Lalo kong naapreciate ang Puerto Galera. Maraming salamat po. (Tinatamad akong isa-isahin ang mga facilitators.)

UP-NIGS, someday makakapunta din ako sa inyo at hopefully maging parte 🙂 Maraming salamat po sa pagbabahagi niyo ng oras niyo sa aming mga aspiring scientists. More power kina Ate Pammie at Kuya Justine! LOL!935610_554603454591695_792184493_n

Gusto ko sanang ikwento lahat pero tinatawag na ako ni KATAM eh baka hindi pa matapos ngayon. Ang tagal ko talagang magsulat! Ok heto na, sa kabila ng mga napanis na pagkain, late na attendance, di mabilang na pagligo sa pool, mga moments na batong-bato, sobrang pagod, dance central sessions, at napakaraming picture taking sobrang nag-enjoy ako kaming lahat sa Geo-Marine Science Camp! Sulit po ang mga efforts niyo dahil madami sigurong kukuha ng mga science related courses at kasama na ako dun! Continue to inspire others!

Experience is the Best Teacher

Standard

Magaling pa sina Pamela dati, pagod na pagod sila lagi

This is what my mother said one day. She was pertaining to me and my co-SSG officers. Pamela was an alumna of our school who happens to be the SSG President back in her days.

I ignored it and went on with my usual agenda during that time, which was pretending to be part of the student leaders of our school. I am not saying our administration was lousy but we are being compared to more successful ones. I guess our Ates and Kuyas were better than their successor despite the fact that we are doing our best.

I’m not that excited about this organization compared to my School Paper family because I feel that pressure is building in my chest. We were elected and we should be the “role models”. I think everyone is observing our every move with a look fit for a blood thirsty vampire. The pressure with an unpredictable crowd makes the job really difficult for me. Because of this my slight excitement totally died down.

My part was moving here and there in lines of students to stand and stare at them during flag ceremonies and flag retreats. That was what I’m doing all this time and sometimes shouting “wag kayong maingay!”. Pathetic isn’t it? It is a little awkward and every once in a while someone will call you names and mock you and stuff. I would do everything to not be in those same moments again. I’m sick of it and I never enjoyed it.

I am afraid of the big responsibility that I will have after the induction. Besides SSG meetings are often squeezed into our 20 minute lunch break, it’s a huge struggle for me. I don’t want lose weight you know. Hahahahahaha. I am not that confident with my capabilities. I am afraid that people may judge me because of my slightest flaw. I guess that’s why I got hooked to writing. No pressure and it accepted me for who I am.

That’s why I backed out on last year’s election for this year’s position. I felt free and happy. I never loved it anyway. Many would ask me why I did that and I would answer “wala lang”. They wouldn’t understand it anyway. Screw those Leadership Awards, it doesn’t matter if others will have more medals than me in the end at least I’m happy with my decision. I don’t want to have mental pressure.

It’s a scary world out there and I easily get scared. I think I’m not prepared for journey into the unknown. I’m weak and I know that. I’m not fit for big leadership jobs. I want to have change but I want to be involved in a way that I don’t have to be under pressure again. More of an adviser, project thinker thing and all that stuff.

I’ m defying what they were used to, that a SSG officer will be a SSG officer until the end. Once you’re a part of it there’s no turning back. That’s what I have notice in my co-officers. Some were officers since their freshman years. I want something new for a change.

ralphwaldoemerson101322

(Ang sama ng tittle pasensiya na, wala akong maisip.)

Anong trip ‘to?

Standard

black-i-love-my-friends-by-wam-tops_designI love my friends. Hindi man halata pero mahal ko ang mga kaibigan ko. Kahit minsan may topak at sariling mundo ay ayos na yun atleast nandiyan naman sila palagi. I enjoy there company. They make me laugh and sometimes tick me off. But what the heck their my friends.

Ang mga kaklase ko na kaibagan ko rin ay nababalitaan kong naggeget together at naglalakwatsya. Hindi ako naiinggit dahil sa tamad ako at baka awkward lang. Palagi silang nagyaya papuntang White Beach. Ang layo naman at tsaka wala akong pera kaya nakikibalita na lang ako sa kanila.

(Gabi noon nang nagtext ang kaklase ko.)

Siya: Ui nasa White Beach kami.

Ako: Anong ginagawa niyo diyan?

Siya: Nag-iinom.

Ako: Sinong kasama mo?

Siya: Sina Bea (bestfriend ko).

Ako: Nainom si Bea?

Siya: Oo.

Ako: Madami?

Siya: Oo.

Nagpapanic na ako noong mga time na yun. Baka wala silang kasamang matanda. Baka mapano sila dun at tsaka gabing-gabi na! Ano kayang naisipan ng mga yun. Kung nandoon lang ako ng mga panahong yun papauwiin ko sila isa-isa. May kasama pa daw na taga ibang section! ALSDJASLSDKHFDJHFJSAJHD!

(Biglang may nagtext na kaklase ko na kasama dun at mabait ito  at ala kong di magsisinungaling. Dahil dun ininterrogate ko siya.)

Ako: Nasa White Beach kayo?

Siya: Oo

Ako: Sinong kasama mo?

Siya: (binanggit)

Ako: Na-iinom kayo?

Siya: Hindi.

Ako: Umuwi na kayo.

Ako: May kasama kayong matanda?

Siya: Oo, buong family.

Ako: Sige ingat kayo diyan.

(Medyo napanatag na ako)

Noong nagkikita kami sa school tinanong ko sila. Uminom nga daw sila  pero may kasama daw softdrinks. Pero may alak pa rin yun! Kahit ano pang sinabi nila. Paano kong may nangyari sa kanila? Ano ” blame it on the alcohol“? Nagkaroon kami nangg medyo mahabang usapan tungkol dun. What is happening to these people? For Christ’s sake ang babata niyo pa! Pag may masama nangyari sa inyo sasabihin ko lang na “told you so“. Binubungangaan ko man kayo ngayon pero yan ang sa tingin ko’y tama.