Category Archives: Family

Bad turned good:It’s a matter of perspectives!

Standard

I totally hate brownouts, blackouts, and the like. Being an internet person and all, I don’t like them at all! For you people in the big cities, it is seldom experienced because of businesses, hospitals, and institutions which are power dependent. As for the minorities, especially here, it is dreadful, literally . If a sudden change in the weather is observed like a drizzle or cloudy skies together with a little wind, expect a shitty power interruption! Every time! Sometimes our lights would be like Christmas lights! On, off, on, off, and freaking on again.

But I saw a different side to this annoying problem. All the good memories came flooding in 😀 The childhood days slowly unfolded because of another brownout recently 🙂 I just saw myself listening to old stories and “tsimis” in the porch with my relatives. All the laughter, smiles (even though it’s dark), and the bond strengthening. With the aid of a cloudless and well lit up sky, I was smiling in a corner reminiscing.

I remember how my Lolo told us how he managed to get himself to school. He stopped for 2 years just to support his college education. He would go fishing, run errands and other stuffs. He also told us about how his father encountered mystical creatures while working. Aswangs, tyanaks, a mysterious ship (without a crew) that would light up the sea and the whole barangay back then when no electricity is available, and other mysteries that is now part of the past and is passed from generation to generation of story tellers.

My Lola on the other hand would tell about her big family. How she grew up and the fun of having many siblings. She said that we are lucky enough today because our parents can send us to school and how she only manages with a 5 cent allowance in her elementary days. And the enders are always our childhood mishaps, our silly mistakes growing up. Those never get out of style and never gets old 😀

Instead of planning an assassination to the electric company screwing my day I would calm myself and do something productive with my time. But when I need to do something really important and it requires electricity I throw horrid words their way! Hahahahahahaha! I’m just kidding but I really do that a lot. With this, I strongly believe that everybody needs a break from all of the electrically dependent stuff. You should try it, it’s fulfilling and good for you. We need a brownout every once a while, like once every six or seven months! Hahahahahahahaha! 😉

Queen City of the South!

Standard

Picture1

As Cebu Pacific flight 5J 774 slowly descends to Cebu-Mactan International Airport, I couldn’t resist but to compare the province beneath me now, Cebu, with Manila which I left just an hour ago. Their night lights were significantly distinguishable. Manila’s were far brighter and concentrated than Cebu’s which are dimmer and farther from one another. With this observation, I wanted to further explore the whole province of Cebu especially Cebu City. Intrigued and excited at the same time, I have been dreaming of this moment for some time now.

12:35 AM, we have landed at Cebu-Mactan International Airport, Lalu-Lapu City. The aiport is nice, beautiful in fact. It is the second busiest airport in the Philippines and one of the top 20 airports in the ASEAN region in 2011 which I have seen for myself. The people of Cebu were really nice but I can’t understand Cebuano. I do recognize some of the words because of my ‘bisaya‘ mom. I would always see her with our other relatives laughing in a corner about something that I don’t totally understand. I have always wanted to learn the Visayan language because of its simplicity and complexity at the same time. It fascinated me because it comes in many varieties, starting with Ilonggo, Waray, Boholanon, Cebuano, and the list goes on and on.

We continued our little excursion in Cebu City. I was really amazed. The streets were clean, high rising building are everywhere, the traffic system is very smart, the architectures are just plain beautiful, and everything looked very sophisticated. It is the center of a metropolitan area called Metro Cebu, which includes the cities of Carcar, Danao, Lapu-lapu, Mandaue, Naga, Talisay and the municipalities of Compostela, Consolacion, Cordova, Liloan, Minglanilla and San Fernando. With the modernity that I have observed it is still hard to believe that Cebu City is the oldest city in the Philippines. A fast rising and beautiful city in its own terms.

 “Ang ganda.”, “Sobrang ganda.” and “Dito na lang tayo tumira,” these kept escaping my mouth especially when we went to Ayala Center Cebu. This was the first Ayala Shopping Center located outside of Metro Manila which was opened in 1994. It is chic and modern and is surrounded by big buildings which I think are condominiums. It recently had a major renovation which unveiled “The Terraces”, a 600-million project. It housed high end boutique and stores that is collected in a lagoon like surrounding. I was totally blown away! It exceeded my expectations, big time!

I thought that Cebu City is the perfect city but I was obviously wrong. Where there is a beautiful side there must be a not-so-beautiful side. Everything needs balance and Cebu City is a part of everything. I saw Cebu City’s other side later that day. And it somewhat shocked me because I really thought that I have seen something perfect. Bustling streets with speeding cars, tons of crossing pedestrians without a proper pedestrian lane and slum like areas, these are what I have seen while crossing the poorly lighted road running for my own life. It was smoky but bearable. I should be used to it by now because Metro Manila is a little bit worse.

I have been to Cebu, smelled the air, felt the vibe, walked the sidewalks, met the people, and loved it totally! It took me just a day to fully appreciate its beauty. And I know this wouldn’t be my last visit because I want to see its development through the years and maybe, just  maybe Cebu City will be my own little paradise in the future.

 

Hindi ko mapigilan!

Standard

Kakain na!“, sigaw na naman ng Lola. Hapunan na at nakakailang tawag na rin ang Lola. Dali-dali na kaming pumunta sa kanila. Madilim na din. Naglalagay na nang plato ang pinsan ko sa mesa. Manok ang ulam naming magkapatid habang ang pinsan ko ay isda (unfair ano?). Pero di naman siya nagreklamo. Nanonood ng balita ang mga Lola habang kumakain kami,

Lola: Nicole ubusin mo ang ulam.

Nicole: Tapos na po ko.

(Nasamid si Joshua at humagalpak ng tawa. Tumalsik ang mga mumo sa mesa.)

Joshua: Bwahahahahahahahahahahahahahahaha (napaluha na)

Nicole: (poker face)

Joshua: Di ko na kaya. Bwahahahahahahahahahaha

(maya-maya tumigil din at iba naman ang topic)

Ako: Mabait nga yung matanda kanina sa Eat Bulaga eh.

Joshua: Oo nga nagmura.

Ako: Ginugulat ni Jose.

Lola: (ngiti)

Joshua: (kwento)

(maya-maya……)

Nicole: Gurang na yun matanda? (seryoso)

Ako: Bwahahahahahahahahahahahahahaha (na-iyak na)

Joshua: Bwahahahahahahahahahahahahaha (na-iyak na rin)

Ako: Bwahahahahahahahahahahahahaha (di na makahinga)

Joshua: Bwahahahahahahahahahahahahahaha

 

(P.S. Di ko po tanda kung ganitong-ganito ang nangyari)

Gabi na naman at may nagdrama…

Standard

Malamig ang pagtanggap ng pinsan ko  sa amin. Matindi ako kanyang pagpapaypay sa sarili habang hindi inaalis ang titig sa TV. Baka may sumapi na naman. Gabi-gabi na lang eh. Inisip ko na lang na masakit ang kanyang tiyan o naubusan siya ng supply ng candy. Nanood kami ng TV, magsisimula na ang Apoy sa Dagat nang bigalng nagwalk-out ulit. Baka pagod. Pag kaalis tinanong ko ang Lola.

Ako: Anong nangyari doon? (pabulong)

Lola: Bakit daw kayo nakaelectric fan siya hindi.

Ako: Hahahahahahaha

Lola: At tsaka bakit daw hindi ko kayo sinasaway kapag kumakanta kayo nang malakas at siya ay sinasaway ko.

Ako: Hahahahahahaha. Ang babaw (sabay kulbit kay Joshua).

Nagpatuloy lang kami sa panonood. Naghalwat naman si Joshua ng mga flyers ng mga kandidato at binasa. Nagcommercial at sa isang kandidato.

Lola: Dumali naman aring lintik na are.

Ako: Hahahahahaha

Joshua: Lola, sinong magaling sa mga are?

Lola: Di ko naman kilala ang mga lintik na yan!

Isa pang Commercial….

Standard

chippy-barbecue

Namalengke ang mga Lola at ang pinsan ko dahil malapit na kaming maubusan ng pagkain. Pagkadating nila naghanap ako ng meryienda at kumain na rin. Nagkita ako ng dalawang maliliit na Chippy. Sabi ng Lola sa pinsan ko daw yun. Pinipilit kong ibigay sa akin yung isa pero ang sabi lang ay “di pa naman bukas“. Pinilit ko ulit noong hapon.

Ako: Chippy!

Siya: (smile)

Ako: Lola oh ayaw akong bigyan! (strategy)

Lola: Nicole bigay mo yung isa.

Siya: Mamaya na.

(umalis na ako)

Ako: Chippy! May icecandy pa nga pala dun, tatlo (habang paalis).

Siya: Dalhin mo mamaya kapalit noong Chippy.

 

(gabi na at dala ko yung mga icecandy)

Ako: Oh (habang inaabot yung icecandy). Nasan na yung Chippy?

Siya: Mamaya na.

Ako: Nasan na!? (habang naghahanap sa mga kabinet)

Siya: (smile)

Ako: Lola san tinatago?

Lola: Ayun nasa tabi niya, sa ilalim ng unan.

Ako: (evil laugh)

(naubos na yung icecandy at di ko pa binubuksan yung Chippy)

Joshua: Bubuksan na ito?

Ako: Ewan.

Joshua: Bahala ka.

(biglang nagwalkout si Nicole, dumiretso sa kwarto)

Sometime later….

Ako: Dali buksan mo na!

And the Best Actress is… Nicole! Chippy lang yun ha paano pa kaya kapag mas mahala pa. Baka magwalling naman sabay iyak. Hahahahahahaha. Kaninang umaga naman parang wala lang nangyari medyo tanghali lang siyang nagising.

 

Gabi ng Pagtutuos (commercial)

Standard

529447_10151351849711338_1648084256_nSa ngayon ay sa mga Lola ako natutulog. Mga 8 o 8:30 ako pumupunta doon dahil pagkatapos maghapunan ay bumabalik ako sa amin para manood ng TV. Ito ay tungkol dun sa pinaka-susubaybayan ng Lola na Ina, Kapatid, Anak. Gabi ng Pagtutuos noong Friday. Nanood kaming apat. Ako, ang Lola, Lolo at ang pinsan kong si Nicole.

(nalaman na ni  Margaux ang katutuhanan at nag-iiiyak habang tinatanong si Beatrice tapos nag-iyakan na)

Nicole: Lahat sila umiiyak maliban sa mga matatanda. Yung mga Lolo’t Lola.

Kami: Hahahahahahaha

(nagcommercial na at kumuha ang pinsan ko ng babay wipes)

Nicole: Lola baby wipes oh, ang bango.

Lola: Binuksan mo pala yan?

Nicole: Bukas na naman yun eh.

Lola: Yan ang gamitin mong pang-iwang.

Nicole: Hahahahaha

Lola: Hahahahaha

Ako: Hahahahaha

Lola: Yan nga ang ginagamit sa ospital.

Nicole: Baby wipes??

Lola: Oo, dati nga ay bunót (coconut husk).

Ako: Pano kay yun?

Nicole: Oo nga.

Lola: Pati nga dahon.

Nicole: Eh ang Lolo gumamit din ng dahon?

Lolo: (silent)

Home Alone!

Standard

Habang sinusulat ko ‘to walang tao sa bahay maliban sa akin. Kawawa naman ako, iniwanan ng mga tao. They have their own agendas, unfortunately mine is staying at home. Tagabantay lang. Wala kasi akong thrilling event na pupuntahan na kasabay ng kanila.

Ang Papa ko ay nasa barko. Seaman. Pero sa totoo lang hindi ko alam ang kanyang job description. Ang alam ko lang ay nasa barko siya. Matagal na siyang nandun pero 8 months lang ang kontrata niya at 4 months vacation na kalimitang naeextend dahil sa mga di malamang dahilan. Nasanay na ako na summer vacation o start ng school year siya dumadating. Nandun siya para suportahan ang pangangailangan namin like other OFWs. Hindi kami mayaman, marunong lang sigurong magimpok ang mga magulang namin. Sabi nga pag may isinusok may madudukot. Hindi ko alam kong kailan ulit siya babalik dahil mahal ang tawag at text overseas. Wala akong load at walang panload.

Ang Mama ko naman ay nasa lupain ng mga kangaroo, sa Australia. Wag kayong excited, hindi siya ang nagbayad ng pamasahe. Libre yata yun ng Ninang ko na marami ng utang sakin dahil minsan lang siyang umuwi sa Pinas. Sa kasamaang palad hindi ako nakasama at pinasama dahil sa kakulangan sa papeles at wala kaming pera. Kaya ayun, maya’t maya ay may uploaded picture sila sa Facebook. Nasa zoo, aquarium, spa, beach, restaurant at marami pang iba na ayaw ko ng dagdagan dahil lalo lang akong naiingit. Siguraduhin lang ng Mama na may pasalubong ako eh.

Sino siya diyan? Hulaan niyo.

Sino siya diyan? Hulaan niyo.

Ang mabait (joke) kong kapatid ay nasa Leyte specifically sa Ormoc City. Umaatend ng National Schools Press Conference kasama ang mapakaganda namin School Paper Adviser na si Mrs. Amelia J. Garcia. Tinatanong mo kong bakit di ako kasama? Eh wala eh hindi ako biniyayaan nang kagalingan sa pagsusulat. Pero masaya na rin ako para sa kanya. Atleast kahit Grade 7 kasama na agad sa NSPC. Surprisingly, oo Grade 7 palang yun at second choice niya noong RSPC ang napanalunan niya. Siguro ay dahil na rin lagi niyang inaagaw ang remote para manood ng sports kaya ayun Sports Writer ang kapatid ko. Nahihili man ako ay ipagdadasal ko na lang na manalo siya. Champion agad!

RSPC. 2nd place, Sports Writing English

RSPC. 2nd place, Sports Writing English

 

Pero kahit wala sila ngayon dito ay nageenjoy pa rin ako dahil sa dami ng gawain. Winawalisan namin ng pinsan kong tubong Valenzuela ang buong paligid. Ever summer siyang nandito at sinasamahan ang mga Lolo. Maliit pa yun pero sanay na dito. Sinusuot pa nga niya ang mga long shorts ng Lola na sobrang old fashioned. Nakakatawa talaga. Dinidiligan ko rin ang mini farm ni Lolo na sa tingin ko ay pinakamahirap sa lahat ng gawain ko. Tapos sinasabayan pa ng init ng araw. Unti-unti ko nang naaapreciate ang mga gawaing bahay na araw-araw gingawa ng Lola. Ang hirap din pala. Aproximately 2 hours ang shift ko na  nadadagdagan pa paminsan-minsan. Hindi ko na kailangang gumala at magparty dahil masaya na ako sa daily routine ko sa ngayon.

Gusto kong maging productive ngayong summer at ayaw ko lalong umitim kaya mabibilang lang kapag lumalabas ako ng bahay. Kakain lang at kapag inuutusan ako. Pero hindi naman totally boring ang sched ko dahil aatend ako ng seminar sa White Beach for 10 days. Gusto ko ang mga seminar dahil marami na naman akong makikilala at experience din. Ako naman ang busy!

“Ang Tungkulin ng Isang Mamamahayag sa Ikalalaganap ng Pilipino sa Buong Bansa”

Standard

Ikwenekwento ng Lolo namin dati na nakarating na siya sa NSPC. At akalain mo Champion pa! Oo, NSPC noong 1962. Sa katunayan February 12-16, 1962 sa Iligan City, Lanao del Norte. First Place sa Feature Writing( Filipino). Sabi niya sa Batangas pa daw siya pumapasok noon. May NSPC na pala noon? May mga patunay parin ang Lolo ko na nanalo siya. Buhay pa ang Cetificate of  Merit at yung medal. Astig!

Siya ang Patnugot ng Dahon ng Pilipino, Filipino section ng The Lathe ng Pablo Borbon Memorial School of Arts and Trades (iba na yata ang tawag dun, ewan). Ang mga picture pa noong mga panahong yun ay black and white ito ang nasa harap kong kopya ng The Lathe dating March 23, 1962.Handmade na handmade yung dating kasi yung cover mukhang pinasadya tapos typewriter pa yata ang ginamit sa paggawa nito. At may malalalim pang tagalog sa mga article.

Na-aastigan ako dahil buhay pa hanggang ngayon ang ganito at dahil na rin mababasa ko kung papaano magsulat ang mga tao dati. Nandito yung article ng Lolo ko dati.

(Sanaysay na nagwagi ng unang gantimpala sa Panayam na Pampahayagan ng mga Mataas na Paaralan)

Ang Wikang Pilipino ay  isa sa pinakamayamang wika hindi lamang sa bansang Pilipinas kundi pati na sa buong daigdig.

Ang wikang ito, kung ihahambing sa ibang wika ay hindi ikahihiya dahilan sa kagandahang napapaloob dito. Ang mga dayuhan lalung-lalo na ang mga Amerikano ay napakalaki ng pagnanais na mapag-aralan ang ating wika. Ang iba sa kanila ay sadya pang pumupunta rito sa Pilipinas upang pagsadyain ang pag-aaral ng wikang ito.

Nakikipagsapalaran sila sa dahilang ipinagmamalaki nila sa ibang bansa na sila’y nakauunawa ng wikang Pilipino. Nguni’t bakit kaya naman ang marami sa ating mga Pilipino ay para bang ikinahihiya ang ating wika? Taas-noo pa nilang sinasabi sa kapwa Pilipino na wala silang  pagnanais sa wikang ito. Ito’y isang pagtataksil at maaaring tawaging isang karuwagan pagka’t itinatakwil nila ang hiyas at kayamanan ng ating bansa.

Iyan ang bagay na nakapagpapalungkot sa ikalalaganap ng ating sariling wika. Ang mga dayuhan ay nagsasadya rito sa atin upang pag-aralan ito, nguni’t tayo nama’y para bang walang pagkabahala upang ating mapalaganap ang ating wika.

Ang mga mamamahayag ay may malaking maitutulongsa ikalalaganap ng Pilipino sa buong kapuluan. Kailangan ang bawa’t bagay na nais nilang ipahayag ay mahayag sa ating sariling wika. Sa pagsasagawa ng bagay na ito ay magkaroon ng pagnanais ang iba nating mga kapwa Pilipino na mag-aral at magmahal sa ating wika.

(Source: The Lathe, Volume XII, No. 5, p. 15)