Monthly Archives: August 2013

Hustisya! Kailangan ko ng HUSTISYA!

Standard

Guys, kuyas, ates at kung sino mang naabot ng mensaheng ito, kailangan ko ng inyong tulong! Nakidnap, tinangay, sinilid sa sako at dila sa napakalaloy lugar kung saan hindi ko makikita ang pinakamamahal at iniingatan kong NOTEBOOK! Waaaaaaaaaah!

Huli ko siyang nakita nung Lunes ng hapon sa ilalim ng upuan ko. Lahat kasi ng mga ginagamit kong gamit ay ang tambayan ay ang maalikabok na ilalim ng upuan ko dahil sa katamaran kong ipagsasaksak sila sa bag ko. Tuwing matatapos ang isang klase ay ganun ang gawain ko at sa hapon ko na lang inilalagay sa bag. Tanda-tanda kong iniligay ko ang greeng notebook na yun sa bag ko! Tandang-tanda ko talagal! Pero kinagabihan habang naghahalungkat ng bag at nagtatanggal ng basura ay hindi ko siya nakita dun. Hinanap ko, as in todo hanap talaga. Nang napagod ako ay nanalig na lang akong naiwan ko talaga siya classroom.

Maaga akong dumaring sa room, 5:50. Ako pa lang ang tao at madilim pa. Naghanap ako sa upuan, cabinets, lalagyanan ng gamit namin, at sa table ni Ma’am. Pero wala! Wala! Noong dumami ang tao ay nagtanung-tanong ako. “Hiniram mo yung notebook kong green? Yung may mga kwento?” Walang umamin, walang nakapansin! ” Ilabas niyo na naman ang notebook ko! P-u-t-a-l-i-t-t-l-e-m-o-r-e na yan! Mamatay na ang kumuha nun!” Inis na inis na ako dahil hindi ko siya makita. Huhuhuhuhuhu! 😥

Bakit ba mahalaga yun? Bakit ha, bakit? Kasi nga yun ang notebook na pinagsusulatan ko. May ilang feature na akong na naisulat dun na humanap pa akong ng ‘pinanghugutan‘ tapos mawawala lang! Bukod dun nandoon din ang draft ko ng iba pang sinulat ko noong summer. Ang mga sama ng loob, kabaliwan at ang karugtong ng estorya ni Tina, ang babae sa tapat! Nakakapang hinayang ang pagpiga ko sa utak ko para lang maging letra ang mga thoughts ko pati na rin ang mga day dreaming scenarios.

Ang totally wasted na notebook na yun ang naging karamay ko sa tuwing tinatamaan ako ng topak at kinakati ang mga kamay ko na gustong-gustong magsulat. Isa yun sa mga dahilan kong bakit ako nagsimulang magblog. Dahil nawili ako sa pagsusulat dahil niya and I craved for more! Nakakamis ang laspag niyang look dahil sa dami na niyang pinagdaan. Kasama ko siya sa school based training para sa Journalism, sa Division School Press Conference noong nakaraang taon pati na sa mga panahong walang kuryente at gusto kong magsulat. May ilang “Masterplan” din akong isinulat sa kanya na para sana sa School Paper namin kaso nawala naman siya. Ninakaw, namissplace, nawala!

Kabilang sa mga produkto niya ang ” Si Tina sa tapat“, “Kaibigan (Ang sarap mong chop-chopin at itapon sa bangin!)“, “Experience is the Best Teacher“, at “Triumphs of a staffer“.

Kaya nananawagan ko ako sa mga may mabubuting loob na makakakita sa kanya, maring icomment niyo na lang po ang kinaroroonan niya! Maraming salamat po! Sa mabuting magbabalik saki ay ipagpapray ko po kayo! At kung sino mang nagnakaw nun huwag na huwag kang aamin dahil MAGHAHALO ANG BALAT SA TINALUPAN! 

Advertisements

Hindi laging panalo!

Standard

Wohhhh! (sabay pawi ng pawis sa noo). Natatae akong parang ewan noong natapos. Noong natapos na ang ilang linggo kong pinaghandan. Naiiyak ako. Naiiyak ako naghalo ang emosyon. Parang rainbow, parang tae. Sumasabog ang at baho ng pagkatalong bumabalot sa kinauupuan ko. Nakaka-disappoint.

Nagbasa pa ako at nagrefresh ng mga nireview namin. Sasabak sila kami sa Division Pantas-Agham. That’s right folks, science contest. Patimpalak ng Dibisyon ng Silangang Mindoro para sa agham. Noong August 10. Sa mga panahon ng pagrereview namin ay lagi akong nagbibirong matatalo kami. At leche, nagkatotoo naman ang mga pahaging ko. Unti-unting bumaon sa utak ko na wala ng pag-asa noong sinabi na noong teacher na nagtie-break samin ang “And the correct answer is D“. Sa mga sandaling yun ay parang dinudurog ang puso ko habang nakaupo sa upuang para sa kaliwete sa dulo ng bagong room na yun. Nagslow-mo ang pagtingin ko sa mga kapwa ko contestant. Tama sila, mali ako. Naeliminate ako, sila hindi. Pasok sila.

1151001_607428272635674_1296453930_n

Division Pantas-Agham 2013

Yung mga hindi na kasali, lumipat na sa likod“. Napilitan akong tumayo at tumingin na lang sa mga kalaban ko mula sa malayo. Nakakapanghinayang.

Natapos ang laban. Ang torture. Nakapasok ang kaklase ko sa top 10. At ako’y hindi magkamayaw sa pagbati sa kanya. Para kahit papano’y maitago ang lungkot, ang inggit. Nakipagkwentuhan ako pagkadating sa quaters namin. “Pang-ilan ka?” Yan ang laging pangbungad ko sa ibang contestants. Naghahanap ng karamay.

The moment of truth came, the awarding ceremony began. Kahit na alam ko pang wala na akong dapat asahan ay matindi pa rin akong nakinig sa mga announcements. “Grade 8, 3rd place, Joshua Abante!” Nanalo ang kapatid ko na nagbunga ng mga nakakainis na comparison. “3rd year, Julius Abante, hindi ka kasali! Bwahahahahahaha!” Ganyan ang parating sakin noong unti-unti ng umakyat ang mga nanalo sa 3rd year. Nakakapang liit. Para akong sinisilaban.

Pero, wala naman akong magagawa dahil hindi inabot. Bitin ang effort. Ibaon sa utak na laging may next time. Wag mang hinayang dahil sakin na kasalalay ang results.

Ang kapatid ko! Panalo! Wooooooh!

Ang kapatid ko! Panalo! Wooooooh!

Si Tina sa tapat

Standard

Si Tina. Kapitbahay. Kakilala. Suplada. Lagi ko siyang nakikitang dumadaan sa tapat naming tuwing hapon. Pormal lagi ang suot niya. Parang executive ang dating, yung tipong mataas ang katungkulan sa tingin pa lang. Magaling siyang magdala ng damit at mag-ayos ng sarili.

Minsan ko lang siya nakausap. Kinamusta ko. Ayos lang daw siya. Hindi na yun naulit. May pagkasuplada at sa ko ay lagi siyang busy sa mga ginagawa niya. Wala akong alam sa personal na buhay niya. Trabaho, pamilya, kaibigan, wala. Wala sa database ko babae sa tapat. Wala siyang nagiging bisita dahil kung meron man ay mabilis ko itong makikita. Ang alam ko ay mag-isa lang siya sa bahay. Maganda si Tina. Maputi at mahaba ang buhok. Pero paarang wala itong nobyo. Lagi kasi itong seryoso at hindi palasalita.

Isang maulap na hapon nang nakita ko siyang umiiyak. Diretso ang tinggin at mabilis ang lakad niya. Tumutulo ang luha niya habang naglalakad. Pagpasok niya, isinara niya ang pinto nangg malakas. Pagkatapos-tapos nun bigalang bumuhos ang malakas na ulan. Parang nakikisimpatya sa problema niya. Ano kayang nangyari dun? Baka sa trabaho? O kaya sa pag-ibig? Ewan ko, hindi alam.

Pagkatapos ng ulan at luha event niya ay malimit ko na siyang nakitang lumabas. Ilang araw din siyang hindi pumasok sa trabaho. Seryoso ata yung problem niya. Nakakahiya naming magtanong, baka mapagkamalan pa akong tsismoso kaya hindi na ko lumapit. Kalaunan, pumasok ulit siya sa trabaho niya. Ganoon pa rin. Suplada.

Isang hapon habang nakahiga ako at nagmumuni-muni ay biglang may nagsigawan. Uminagy sa labas. Dumami ang tao. Dali-dali kong sinilip ang pinagkakaguluha nila. Hindi ko gaanong makita dahil sa kapal ng meron. May dalawang babae at lalaki sa gitna. Sumusigaw yung isang babae, umiiyak naman yung isa. Nagsilbing taga-awat ang lalaki dun sa babaeng galit na galit na sumisigaw. Lumilipad ang mga mura at masasakit na salita.

Ang landi-landi mo! Pati ‘tong asawa ko pinatulan mo! Hayop ka!”, sumisigaw at dinuduro yung isa.

Tama na!”, awat ng lalaki.

Anong tama na?! Kinakampihan mo ‘itong babaeng ito?!”, akmang susugudin ang umiiyak na babae ngunit napigilan ng lalaki.

Sumabatan at murahan ang naganap sa maliit na kalsada noon. Parang sine, ang daming nanonood. Pinagfiestahan ang drama at palabas na iyon. Sold out. Naawa ako dun sa babaeng umiiyak. Hindi ko siya makilala dahil nasasanggahan ng buhok niya ang mukha niya. Bigla itong hinila nung isa at tumambad sakin ang mukha niya. Si Tina! Oo, si Tina nga!!!

P.S. Hindi ko ito totoong nangyari. Wala lang talaga akong magawa. Bwahahahahaha! Salamt sa pagbabasa!

First Periodical Test (How it was it for me?)

Standard

(Ang babasahin niyo pong ito ay ang nagsilbing pangpalipas oras ko sa kasagsagan ng aming FIRST PERIODICAL TESTS, Day 1, August 1, 2013. Sinulat ko ang mga ito sa scratch na papel.)

DSC03811

Ito yung scratch na sinulatan ko.

DSC03812

A closer look. Ang pangit ng sulat ko. Bwahahahaha.

May naka-obob. Dalawa sila. Siguro madali o kaya  nama’y mahirap ang exam. Tahimik. Nakakapanibago. Nagalit kanina si ma’am. Huwag na raw kaming maglinis bukas, sa isang buwan, kahit kalian. Hay, buhay nga naman. Ang simple na nung gagawin, hindi pa magawa. Parang mga retarded. O baka naman talagang hindi mapigilan ang mga mababahong bibig na yan tuwing umaga kaya hindi nakakapaglinis! Awan, magulo.

Maaga akong dumating kanina. 2nd to arrive. Balak kong magreview dahil unfortunately nawalan ng kuryente sa aming mumunting barangay kagabi. Madilim kaya nawala ako sa mood na magreview. Nagkaroon naman pero sa dami ng hindi ko naintindihan sa TLE ay dun naubos ang oras ko. Isang chapter lang ang nabasa ko ang the rest is history. Nakapagbasa pa ako ng slight kanina. Tumatak naman ng bahagya.

E di yun nga, tahimik, galit si ma’am at natapos agad ako sa unang test. Ang balak ko kasi ay ako na lang ang maglilinis nung ikinagalit ni ma’am, yung kalat dun sa may lalagayanan ng mga walis. Kaso may naunang tumayo. Tama si ma’am, nakita na namin pinabayaan pa namin. Nakita ko yun pagdating ko. Sabog ang basura. Kahit kakaunti yun, sabog pa rin yun. Ang tanga-tanga e. Umandar ang kairresponsibilihan sa utako ko. Sabi e, “di naman ako cleaner ng room ngayon”. Pero mali pa rin yun. Maling-mali.

Dumami ang naka-obob. Tapos na? Puyat? Malay ko. Mahirap nang umimik sa ganitong panahon.

8:00 A.M

Round 2. Exempted ako.

8:18 A.M.

Naglinis ako. Tahimik na pagwawalis at pagdadakot. Dalawa kami. Kasama ko yung babae kong kaklaseng exempted din. Nagwalis ako sa corridor, hagdan at malapit sa CR. Tuloy pa rin siya sa paglilinis, nasa unahan ko ngayon, nagpupunas, Masyado ‘tong masipag. Nagwalis, nag-ipon ng tubig, nagdilig, nagpagpag ng basahan, tapos ngayon naman ay nagpupunas.

Alam ko naming sarcasm at galit lang si ma’am kanin. Kaya nga naglinis kami. Kahit papaano’y nabawasan ang dumi.

______________

Anim ang tulog. Ano bang ginagawa ng mga taong ito sa gabi? Ang alam ko’y natigil at humupa na ang e-book fiesta ng mga babae. Wala naman kaming assignment kagabi kundi ang magreview. Halos lahat naman ng teachers na may test ngayon ay nagreview. At yung isang test ay naitest na naming dati/ Yung totoo lang talaga. Nakikipag-puyatan sa girlfriend o boyfriend? Hayahay!

8:49 A.M.

17 ang tulog.

8:55 A.M.

Okay. Everyone wake up. Review your work for five minutes”,sabi ni ma’am.

11:05 A.M.

Tapos na ako sa Math. Hindi ko akalaing nakakaTANGA kapag walang aral. Boom! Nakakapagsisi ang hindi pagrereview.

11:43 A.M.

TAPOS NA! SA WAKAS! UWIAN NA!